Vervolg
Het vervolg op deze site (lancering 1 april) heeft de URL
http:www.gedichtencollectie.web-log.nl
RENxc9 CHAR (2)
LOYALITEIT
In de straten van de stad bevindt zich mijn geliefde. Het geeft niet waar hij gaat in de versnipperde tijd. Hij is mijn geliefde niet meer, iedereen kan met hem praten. Hij herinnert het zich niet meer; wie precies hield nu van hem?
Hij zoekt zijns gelijke in de bede van de blikken. De ruimte die hij doorloopt is mijn trouw. Hij tekent de hoop en wijst hem zachtjes af. Hij is dominant zonder dat hij dat wil.
Ik leef diep in hem als een gelukkig wrak. Zonder dat hij het beseft, is mijn eenzaamheid zijn schat.
In de straten van de stad bevindt zich mijn geliefde. Het geeft niet waar hij gaat in de versnipperde tijd. Hij is mijn geliefde niet meer, iedereen kan met hem praten. Hij herinnert het zich niet meer; wie precies hield nu van hem en verlicht hem op afstand opdat hij niet valt?
RENxc9 CHAR (1907-1988), Allxe9geance
Vertaling Henri Thijs
Bron en meer: http://www.hetprieeltje.net/oogvanderoos/renechar.html
L’Isle-sur-la-Sorgue, geboorte- en woonplaats van de dichter in de Vaucluse: http://www.ot-islesurlasorgue.fr/prat_diapo.php
RENÉ CHAR (2)
LOYALITEIT
In de straten van de stad bevindt zich mijn geliefde. Het geeft niet waar hij gaat in de versnipperde tijd. Hij is mijn geliefde niet meer, iedereen kan met hem praten. Hij herinnert het zich niet meer; wie precies hield nu van hem?
Hij zoekt zijns gelijke in de bede van de blikken. De ruimte die hij doorloopt is mijn trouw. Hij tekent de hoop en wijst hem zachtjes af. Hij is dominant zonder dat hij dat wil.
Ik leef diep in hem als een gelukkig wrak. Zonder dat hij het beseft, is mijn eenzaamheid zijn schat.
In de straten van de stad bevindt zich mijn geliefde. Het geeft niet waar hij gaat in de versnipperde tijd. Hij is mijn geliefde niet meer, iedereen kan met hem praten. Hij herinnert het zich niet meer; wie precies hield nu van hem en verlicht hem op afstand opdat hij niet valt?
RENÉ CHAR (1907-1988), Allégeance
Vertaling Henri Thijs
Bron en meer: http://www.hetprieeltje.net/oogvanderoos/renechar.html
L’Isle-sur-la-Sorgue, geboorte- en woonplaats van de dichter in de Vaucluse: http://www.ot-islesurlasorgue.fr/prat_diapo.php
Leven als in 1894 (Van de Oever / Nescio)
1
Karel van den Oever,
De telefoonpaal
Langs het eenzaam spoor
de telefoon-paal.
Hij gonst.
Er is geen ander geluid
langs het eindeloos spoor.
Een wolk drijft hoog over hem
en is onverschillig.
Het landschap ‘gaat zijn gang’…
Toch gonst de telefoon-paal dag en nacht,
onder de hemel.
Het is een verlaten pijn,
een onophoudelijke klacht…
Als wij hem horen:
ons hart breekt, in zelfpijn verloren.
We weten dat over de ganse wereld
de telefoon-paal klaagt,
alsof ons eigen smart
aan zijn draden knaagt.
Karel Van den Oever (1879-1926)
Bron en meer:
http://users.pandora.be/gaston.d.haese/oever.html
http://daedalus.web-log.nl/log/1677596
2
Nescio:
‘Ransdorp met het land daarvoor, van den dijk bij de haltepaal van de bus gezien, geheel als in 1894, zelfs stonden daar nog de telefoonpalen met de proceleinen knopjes en liepen er telefoondraden zoals je dat nergens meer ziet.’
Simon van Beaumont, Nu komt de zoete lente…
Correggio, Mercurius, Amor en Venus (ca 1528), Londen
Nu komt de zoete lent vernieuwen ons den tijd
De winter met zijn kouw, ijs, regen, sneeuw, moet wijken.
Allerlei groene kruid komt uit het aardrijk kijken,
‘t Zoet westwindeken waait den noorden tot een spijt.
Het vroege morgenrood de lange nachten slijt.
Het nachtegaalken klaagt zijn lied aan alle wijken,
En met zijn droefheids zang doet droefheid van ons strijken.
Lucht, land, zee, mensch en vee, ‘t schijnt al te zijn verblijd.
Mars en Cupido zijn op wegen en in velden,
D’een neemt jong minnaars aan, en d’ander strijdbaar helden,
En elk te storten poogt, d’een tranen, d’ander bloed,
Cupido met zijn boog en Mars met blote zweerden;
Volg’ Mars wie wil, ik hou Cupido’s krijg in weerden,
Daar blijft men zelden dood en ‘t sterven is nog zoet.
Simon van Beaumont (1573-1654)
Bron en meer: Henk Lensen
http://people.zeelandnet.nl/henklensen/openinggedichten.html
STUART DISCHELL
Caravaggio, Jongen met fruitmand
AVOND III
In een ander land bij een zee veel kalmer
dan de onze, zag ik hoe de avond begon
op de berg, zachtjes neerstreek over de
heuvels van lavendel, om dan voluit te
gaan rusten op het water.
Voor mij gebeurde dat nogal vlug, maar het was
de avond die rustig zijn tijd nam. Voor de avond
zijn alle zware inspanningen vruchteloos, ze zijn
een smoes op mensenmaat. De avond weet wat werkelijk
belangrijk is.
De avond houdt van wijn en van baders die hun
kleren uitdoen en hangen over de balustrade.
De avond houdt van kaas en olijven en dingen die
hem weinig moeite kosten. De avond houdt van
trage seks, verkiest te spelen met de tenen, kniexebn en heupen
van de verliefden. Klimt graag op hun torsos
en onthult aan elk van hen de nog niet gekuste plekjes. Om
hen tenslotte te verbazen met hun verlichte gezichten.
Stuart Dishell
Bron en meer: http://www.hetprieeltje.net/netbook21/gedichten.html
JOSEPH BRODSKY
ZOMERAVOND
Onder een wijd vertakte, lispelende iep,
die dit cafxe9 verandert in een stereotiep
en naamloos oord, zoals elke boom doet of het nu
een iep of els is, want het groen leeft langer dan u,
zit ik, figurant, iemand die mens als hij verdween
niet zou missen, een opdrogende penseelstreek op xe9xe9n
van de doeken die door de tijd worden opgezet
met het leven als verf bij gebrek aan een beter palet,
ritsel met een krant en pieker over xe9xe9n ding:
waarvan is dit alles een kopie ? Wiens afzondering,
anonimiteit, ontheemdheid, vorm van niet-bestaan
herhalen wij, de iep en ik, bij het rijzen van de maan ?
Bron: http://home.hetnet.nl/~heraclitus/heraclitus_brodsky.html
Meer: http://meander.italics.net/recensies/recensie.php?txt=1673
http://users.skynet.be/chipsandcookies/naturemorte.pdf
http://www.goddijn.com/pgcols/brodsky.htm
Coenraed de Waele, Sprookje over de werkelijkheid
SPROOKJE OVER DE WERKELIJKHEID
Er waren eens de anderen.
Ze bleken kwaadaardig, noch dom.
Het waren slechts idioten.
Ook het stafpersoneel
van het Internationaal Instituut
voor Sterrenkijkkunde.
Zelfs Paters Fransiscanen
droomden op hun
van soberheid krakende britsen
van knuffeljuffers,
die hen kwetterend nasloften
tijdens hun reisjes,
overhoeks door de laars van Italixeb,
te paard, stapvoets,
op verschrompelende horizonnen
toesluipend
als wereldwijze zwerfkatten,
die zelfs vallende sterren vangen.
Met de ontploffende kracht
van een plots vertoornde cycloop
gooide hij zes honkbalknuppels
in het hoenderhok
van hun vulgaire werkelijkheid.
In een oogwenk
handhaafde de goegemeente
een beklemmende stilte.
Ijzige blikken van verstandhouding
kliefden als vogelpikpijltjes
heen en weer.
De taalpolitie omsingelde zijn reikwijdte
en sloeg hem neer
met een aan elkaar genagelde
driedelige Dikke van Dale.
Als toetje overgoten ze zijn nog nasnikkende lijf
met snelbeton
en ze lieten het gedrocht achter
in een ondergelopen weide
in het darmstelsel van West-Vlaanderen.
Het zinderend voorstellingsvermogen
van de morsdood gewaande
deed de betonnen doodskist
na precies negen jaar, twee dagen,
zestien minuten, tweexebntwintig seconden
en drie tienden uit elkaar spatten.
Brokken bolden als petanqueballen
tot tegen de maan
en gruis regende
over de kalkrotsen van Dover.
Hij klopte het cement
uit zijn gabardienne
en stapte stijfjes
de van winstbejag
gonzende jungle tegemoet.
Verzen van Gezelle prevelend
vorderde hij ongemoeid
door de vijandelijke linies
en vlot liet hij
dat West-Vlaams ziggezaggezeezingen
achter in een kurkdroge sloot
naast een bokaaltje
met rottende, opgelegde haring
en een neergestuikte papieren vlieger
waarop een knaap
met een fluorescerende viltstift
‘KLM’ had gekrabbeld.
Bloed klokte als een polshorloge
in zijn adamsappel
toen onze held
bij het oplichten
van de Grote en de Kleine Beer
de onvergetelijke rotsblokken betastte
met dewelke de hoogste toren
van zijn stad aan elkaar waren gelijmd.
Hij hoorde zichzelf
binnensmonds mompelen
dat hij zijn hoogstpersoonlijke ogen
amper kon geloven.
Iedereen had zowaar
meerdere slagen
op zijn ketel gekregen.
Hamburgertenten verpatsten
hun weerzinwekkende sponsen
gerold in dundrukbladzijden
waarop liefdessonnetten van Petrarca
verbleekten van het vet.
In de kroegen daverden
de bewustzijnsverknoeiende ritmes
van wentelende helikopterschroeven
met op de achtergrond
het steunen van groepjes Aboriginals,
die hakkelend de namen
van de 12.700 westerse hulporganisaties
uit het hoofd trachtten te leren.
Eerwaarde Zusters van Liefde
verhuurden hun knarsende lichamen
voor de prijs van 1 kilo
gespoelde confituurpruimen
zodat men de dames
bokkige smeerbeurten
kon toedienen.
Voor iemand iemand anders aansprak
diende hij, daaraan voorafgaand,
een verklaring te tekenen,
waarin naakt gestipuleerd stond
dat de spreker zijn woorden
als zinloos beschouwde
en dat ze slechts uitgesproken werden
tot vluchtige verstrooiing
van de toegesprokene.
Diegenen die diepzinnigheden uitstieten
werden zonder verwijl vastgeketend
en werden een trechter tussen de kiezen gehamerd
waarin jerrycans zuivere alcohol
werden gemorst.
Daarna werd zijn stomdronken gejammer
in prime time langs alle radiozenders
tot in de muizenholen
van het koninkrijk uitgebraakt.
Vanop de kansel
van de hemelwijde kathedraal
las de kardinaal urenlang
voor uit de Koopjeskrant
terwijl misdienaartjes, uitgedost
als lichtblauwe banketgebakengeltjes
inzamelingen deden,
geflankeerd door
kruipende, verlepte hoeren
in bedwang gehouden
door leibanden
van verroeste prikkeldraad.
Kapelhoge schilderijen
van vergeten Meesters
werden tot postzegelformaten
verknipt
en tijdens huwelijksmissen
als trendy hosties
op de gespleten tongen geplakt.
Wie zich aan zoiets
als liefde bezondigde
werd door de banken
zo zwaar gesponsord
dat zijn zuiverste gevoelens
omsloegen in hebzucht en nijd.
Wie toch kuste,
werden de lippen weggeschroeid
met een withete pannenkoekenpan,
zodat hij van dan af
alleen nog zijn tanden kon laten zien.
Het individueel zuurstofverbruik
werd per hap becijferd
zodat handelsreizigers
ademabonnementen verkochten
en betalingsmodaliteiten toestonden
voor ademuitstootgastaksen.
Stiekem losgelaten dierentuinapen
beheersten langzamerhand
het straatbeeld
en joegen krijsend
de hinkelende kinderen
de stuipen op het lijf.
Vogels verkommerden balorig
in skeletten van bomen
en om de haverklap vielen
biljoenen, van de etter barstende
purperen wormpjes
uit de naar aluminiumpoeder
smakende lucht.
De goeie, ouwe zon
vertoonde alle kenmerken
van een suffende, staande schemerlamp.
De weerloze hoofdfiguur duwde
de opdringerige, krullende tong
van een mediaprinses
van zich af,
snokte zich om
en spoedde zich
naar zijn gebarricadeerde boomhut.
Een week lang lag hij
als een gloeiende stopnaald te piekeren
op zijn plankharde tijgervel.
Uiteindelijk begon hij toch
met het neerpennen van een brief aan zijn geliefde,
op Japans geschept papier,
krassend met een ragfijn kroontjespennetje,
de pen om de zin dippend
in het wijnsausdik bloed
dat bij pozen
uit zijn opengesneden polsslagader opparelde.
Coenraed de Waele
Bron: http://www.coenraeddewaele.be/index.htm (> vrije verzen)
Meer: http://www.epibreren.com/rs/rs_frame.html?nederlandsepoezie.html
http://www.ontroerendgoed.be/gedichtenoogst/html_site/php/poetPage.php
Guido van der Wolk, Metropolitaans mineur
METROPOLITAANS MINEUR
Als ik een kerkklok was, zou ik zwijgen.
God is dood.
Als ik een illusie was, zou mijn naam wereldorde zijn.
Iedereen weet dat er niets te weten is.
Guido van der Wolk (*1980)
Bron: http://www.guidovanderwolk.nl/gedichten
Meer: http://www.epibreren.com/rs/wolk.html
http://decontrabas.typepad.com/publieksprijsbundel2005/2005/11/fluim_guido_van.html
Spinvis, Voor ik vergeet
VOOR IK VERGEET
voor ik vergeet dat hier een kerk heeft gestaan
voor ik vergeet dat ik jarig was
en een tic-tac in mijn neusgat had toen we naar zeeland zijn gegaan
voor ik vergeet koninginnedag
en wie toen mijn vrienden zijn geweest
en ik niets meer weet van straten en examens en vacanties en ruzie
op een feest ergens in de Biltstraat waar ik toch niemand kende
voor ik vergeet en later alles anders heet
voor ik vergeet en ik de feiten en de cijfers en de namen van de schrijvers niet meer weet
de hele dag en alle woorden en elk uur de hele dag
en ook de nacht en de zomers en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur
voor ik vergeet vergeten ben van die hersenscan en van die toestand met dat huis
en dat ik zo iemand was die van alles wou
en niets begreep van de film waarin hij speelde
en de lafbek die hij was
ik hou van jou
ik hou zoveel van jou
tot ik vergeet
ik jou vergeet
jou vergeet
en nog alleen maar lijk te dromen
Spinvis (Erik de Jong)
Bron
http://www.waltertje.com/
Meer
http://nl.wikipedia.org/wiki/Spinvis